• darkblurbg

Het is februari 2017, onze zoon Lars is net 7 jaar geworden. Hij mag eindelijk op hockey. Zijn oudere broer zit ook op hockey en samen hebben ze meerdere hockeysticks op straat versleten. Elk vrij moment waren ze met z'n tweeën of Lars alleen, aan het oefenen met de bal en de stick. Hoe fijn vond Lars het dan ook om te beginnen met lessen. Eind maart was het dan eindelijk zover. Door het vele oefenen op straat waren ze er bij de trainingen wel achter dat Lars een goed "balgevoel" had. Ze waren blij dat hij voor hockey gekozen had.

Na enkele trainingen kwam Lars naar ons toe en vertelde dat hij pijn had in zijn liezen. Wij schonken er nog niet veel aandacht aan. Hij zal zich bij het trainen wel teveel hebben ingespannen, of misschien een verkeerde beweging hebben gemaakt. Het begon ons wel op te vallen dat elke keer als hij òf training had gehad òf een wedstrijd had gespeeld, Lars pijn in zijn liezen had. Deze pijn was in het begin van korte duur, maar de periode dat hij pijn had, ging telkens langer duren.

Toen kwam het moment dat hij thuiskwam na een training en hij het na een half uur uitschreeuwde van de pijn. Wij dachten toen, dit kan niet goed zijn, dit is geen groeipijn of overbelasting, er moet een arts naar kijken, we willen weten wat er aan de hand is. We hebben toen contact opgenomen met de huisartsenpost. We hebben uitgelegd wat er precies aan de hand was. Zij vonden het niet nodig om langs te komen, er was immers geen acuut gevaar.

De volgende dag zijn we naar de huisarts gegaan. Zij pakte de klachten zeer serieus op en stuurde ons direct door naar het ziekenhuis om foto's te laten maken. Op maandagochtend belde de huisarts met de uitslag van de foto, die op vrijdagochtend was gemaakt. Lars heeft de Ziekte van Perthes. Ze had voor ons gelijk een afspraak gemaakt bij de orthopeed. Op 23 oktober 2017 kwamen we bij de orthopeed die de diagnose Ziekte van Perthes bevestigde.

"We zien jullie graag over drie maanden terug, nu kunnen we niet zoveel. Tot die tijd mag Lars niet sporten, gymmen of op een andere manier actief bezig zijn. Over drie maanden gaan we kijken hoe de situatie is."

OK, we hebben een diagnose, een zoon die pijn heeft en we kunnen niets doen? Dat ging er bij ons niet in. Bij thuiskomst uit het ziekenhuis zijn we het hele internet af gaan speuren naar artikelen, om maar meer te weten te komen over de Ziekte van Perthes. Hier werden de meest verschrikkelijke verhalen van sommige kinderen uitgebreid weergegeven. Onze conclusie was duidelijk, we gaan géén drie maanden wachten.

Op één van de forums die wij gelezen hebben, kwam naar voren dat homeopathie goed kan uitpakken bij de Ziekte van Perthes. We zijn gaan zoeken naar een homeopaat die Lars zou kunnen behandelen. Wij zijn uiteindelijk (ook op aanraden van derden) terecht gekomen bij Jeanine Slot. Bij het maken van een afspraak vertelde Jeanine dat zij net een bijeenkomst had bijgewoond over de Ziekte van Perthes. Toeval bestaat niet, zou je denken. Bij Jeanine konden we in november terecht.

Naast de stap naar de homeopathie zijn we ook begonnen met kinderfysiotherapie. Bewust hebben wij niet verteld dat we gestart waren bij Jeanine Slot. Na enkele weken kregen we van de fysiotherapeut te horen dat Lars grote stappen vooruit maakte. De pijn was weg. Ze begreep er niets van. Ze had dit nog niet eerder meegemaakt.

Op haar advies hebben we een "second opinion" aangevraagd in het WKZ (Wilhelmina Kinder Ziekenhuis). In januari mochten we terugkomen bij de orthopeed in het ziekenhuis in onze woonplaats. Daar is opnieuw een foto gemaakt. Toen de orthopeed de foto bekeek was hij meer dan verbaasd. Er zat weer een kop op het gewricht. De Ziekte van Perthes was “zo goed als verdwenen”. Verklaren kon hij het niet. Hij gaf wel aan dat de afspraak in het WKZ zeker door moest gaan.

Half februari hadden we de afspraak in het WKZ. Omdat de laatste foto's in januari gemaakt zijn, vond men het niet nodig om opnieuw foto's te maken. De kinderorthopeed kwam met dezelfde conclusie: Lars is Perthes-vrij.

Het is ongelofelijk dat wij dit hebben kunnen bereiken met de behandeling die Jeanine voor Lars heeft opgesteld. Wij waren bang, na het lezen van de verschillende verhalen over de Ziekte van Perthes, dat Lars voor een bepaalde periode op bed had moeten liggen of zich had moeten voortbewegen in een rolstoel.

Lars zal na de zomervakantie weer starten met hockey, hij kan niet wachten! Zo fijn!

Mocht u ons persoonlijk willen spreken, dan zijn onze gegevens bij Jeanine Slot beschikbaar.

Juni 2018, de ouders van Lars

 

© Jeanine Slot 2018